Aktualne akty prawne

Ustawa z dnia 11.03.2004 r. o podatku od towarów i usług

art. 126 – 130 ust. 6 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług – j.t. Dz.U. z 2020 r. poz. 106; ost.zm. Dz.U. z 2020 r. poz. 568

System zwrotu podatku podróżnym
Art. 126. 1. Osoby fizyczne niemające stałego miejsca zamieszkania na
terytorium Unii Europejskiej, zwane dalej „podróżnymi”, mają prawo do otrzymania
zwrotu podatku zapłaconego przy nabyciu towarów na terytorium kraju, które w stanie
nienaruszonym zostały wywiezione przez nie poza terytorium Unii Europejskiej
w bagażu osobistym podróżnego, z zastrzeżeniem ust. 3 oraz art. 127 i 128.
2. Stałe miejsce zamieszkania, o którym mowa w ust. 1, ustala się na podstawie
paszportu lub innego dokumentu stwierdzającego tożsamość.
3. Zwrot podatku nie przysługuje w przypadku nabycia paliw silnikowych.
Art. 127. 1. Zwrot podatku, o którym mowa w art. 126 ust. 1, przysługuje
w przypadku zakupu towarów u podatników, zwanych dalej „sprzedawcami”, którzy:
1) są zarejestrowani jako podatnicy podatku oraz
2) prowadzą ewidencję sprzedaży przy zastosowaniu kas rejestrujących, oraz
3) zawarli umowy w sprawie zwrotu podatku przynajmniej z jednym z podmiotów,
o których mowa w ust. 8.
2. Przepisu ust. 1 pkt 3 nie stosuje się w przypadku, gdy sprzedawca dokonuje
zwrotu podatku podróżnemu.
3. Sprzedawcami nie mogą być podatnicy, u których sprzedaż jest zwolniona od
podatku na podstawie art. 113 ust. 1 i 9.
4. Sprzedawcy są obowiązani:
1) poinformować naczelnika urzędu skarbowego na piśmie, że są sprzedawcami;
2) zapewnić podróżnym pisemną informację o zasadach zwrotu podatku w czterech
językach: polskim, angielskim, niemieckim i rosyjskim;
3) oznaczyć punkty sprzedaży znakiem informującym podróżnych o możliwości
zakupu w tych punktach towarów, od których przysługuje zwrot podatku;
4) poinformować naczelnika urzędu skarbowego o miejscu, gdzie podróżny
dokonujący u nich zakupu towarów może odebrać podatek, oraz z kim mają
zawarte umowy o zwrot podatku, i przedłożyć kopie tych umów.
5. Zwrot podatku podróżnym jest dokonywany w złotych przez sprzedawcę lub
przez podmioty, których przedmiotem działalności jest dokonywanie zwrotu,
o którym mowa w art. 126 ust. 1. Zwrot podatku jest dokonywany w formie wypłaty
gotówkowej lub polecenia przelewu, czeku rozrachunkowego lub karty płatniczej.
6. Sprzedawcy, o których mowa w ust. 5, mogą dokonywać zwrotu, o którym
mowa w art. 126 ust. 1, wyłącznie w odniesieniu do towarów nabytych przez
podróżnego u tego sprzedawcy.
7. (uchylony)
8. Podmioty, o których mowa w ust. 5, niebędące sprzedawcami mogą
dokonywać zwrotu, o którym mowa w art. 126 ust. 1, pod warunkiem że podmioty te:
1) są co najmniej od 12 miesięcy poprzedzających złożenie wniosku o wydanie
zaświadczenia, o którym mowa w pkt 6, zarejestrowanymi podatnikami podatku;
2) zawiadomiły na piśmie naczelnika urzędu skarbowego o zamiarze rozpoczęcia
działalności w zakresie zwrotu podatku podróżnym;
3) co najmniej od 12 miesięcy poprzedzających złożenie wniosku o wydanie
zaświadczenia, o którym mowa w pkt 6, nie mają zaległości w podatkach
stanowiących dochody budżetu państwa oraz zaległości z tytułu składek wobec
Zakładu Ubezpieczeń Społecznych;
4) (uchylony)
5) złożyły w urzędzie skarbowym kaucję gwarancyjną w wysokości 5 mln zł
w formie:
a) depozytu pieniężnego,
b) gwarancji bankowych,
c) obligacji Skarbu Państwa co najmniej o trzyletnim terminie wykupu;
6) uzyskały od Szefa Krajowej Administracji Skarbowej zaświadczenie
stwierdzające spełnienie łącznie warunków wymienionych w pkt 1–5.
9. Kaucja gwarancyjna, o której mowa w ust. 8 pkt 5, jest utrzymywana przez
cały okres działalności podmiotu, o którym mowa w ust. 5, i podlega zwrotowi po
zakończeniu działalności związanej ze zwrotem podatku.
10. Podmiotem, o którym mowa w ust. 8, dokonującym zwrotu podatku może
być wyłącznie spółka z ograniczoną odpowiedzialnością lub spółka akcyjna.
11. Członkami władz spółek wymienionych w ust. 10 nie mogą być osoby
karane za przestępstwa skarbowe lub za przestępstwa popełnione w celu osiągnięcia
korzyści majątkowej.
11a. Zaświadczenie, o którym mowa w ust. 8 pkt 6, Szef Krajowej Administracji
Skarbowej wydaje na okres nie dłuższy niż 2 lata.
11b. Warunek, o którym mowa w ust. 8 pkt 3, uważa się za spełniony również
w przypadku gdy podmioty posiadały zaległości w podatkach stanowiących dochody
budżetu państwa lub zaległości z tytułu składek wobec Zakładu Ubezpieczeń
Społecznych i uregulowały te zaległości wraz z odsetkami za zwłokę w terminie
30 dni od dnia powstania tych zaległości.
11c. Przepisy ust. 8–11b stosuje się odpowiednio do podmiotów, które uzyskały
zaświadczenie, o którym mowa w ust. 8 pkt 6, i które przed upływem okresu, na który
zostało ono wydane, ponownie składają wniosek o wydanie zaświadczenia na
następny okres, z tym że warunek, o którym mowa w ust. 8 pkt 3, musi być spełniony
w odniesieniu do okresu od dnia wydania zaświadczenia do dnia poprzedzającego
ponowne złożenie wniosku o wydanie zaświadczenia.
12. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze
rozporządzenia, tryb przyjmowania kaucji gwarancyjnej, o której mowa w ust. 8 pkt 5,
uwzględniając konieczność zapewnienia prawidłowego udokumentowania przyjęcia
kaucji.
Art. 128. 1. Zwrot podatku może być dokonany, jeżeli podróżny wywiózł
zakupiony towar poza terytorium Unii Europejskiej nie później niż w ostatnim dniu
trzeciego miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonał zakupu.
2. Podstawą do dokonania zwrotu podatku jest przedstawienie przez podróżnego
dokumentu wystawionego przez sprzedawcę, na którym urząd celno-skarbowy
potwierdził stemplem zaopatrzonym w numerator wywóz towarów. Do dokumentu
powinien być przymocowany wystawiony przez sprzedawcę paragon z kasy
rejestrującej.
3. Urząd celno-skarbowy potwierdza wywóz towaru na dokumencie, o którym
mowa w ust. 2, po sprawdzeniu zgodności danych dotyczących podróżnego zawartych
w tym dokumencie z danymi zawartymi w przedstawionym paszporcie lub innym
dokumencie stwierdzającym tożsamość.
4. Przepis ust. 3 stosuje się odpowiednio do potwierdzania wywozu z terytorium
Unii Europejskiej towarów nabytych przez podróżnego na terytorium państwa
członkowskiego innym niż terytorium kraju.
5. W przypadku gdy podróżny opuszcza terytorium Unii Europejskiej
z terytorium państwa członkowskiego innego niż terytorium kraju, zwrot podatku
przysługuje, jeżeli dokument, o którym mowa w ust. 2, został potwierdzony przez
właściwy organ celny, przez który towary zostały wywiezione z terytorium Unii
Europejskiej.
6. Sprzedawcy oraz podmioty, o których mowa w art. 127 ust. 5, dokonujący
zwrotu podatku podróżnemu mają prawo do pobrania od podróżnego prowizji od
zwracanej kwoty podatku.
7. Rozliczenia między podmiotem, który dokonał zwrotu, a sprzedawcą towaru
regulują zawarte przez nich umowy.
Art. 129. 1. Do dostawy towarów, od których dokonano zwrotu podatku
podróżnemu, sprzedawca stosuje stawkę podatku 0%, pod warunkiem że:
1) spełnił warunki, o których mowa w art. 127 ust. 4 pkt 1 i 4, oraz
2) przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres
rozliczeniowy otrzymał dokument określony w art. 128 ust. 2, zawierający
potwierdzenie wywozu tych towarów poza terytorium Unii Europejskiej;
3) posiada dokumenty, określone odrębnymi przepisami, potwierdzające dokonanie
zwrotu kwoty tego podatku – w przypadku gdy zwrot podatku został dokonany
w formie polecenia przelewu, czeku rozrachunkowego lub karty płatniczej.
2. Otrzymanie przez podatnika dokumentu potwierdzającego wywóz towaru
poza terytorium Unii Europejskiej w terminie późniejszym niż określony w ust. 1
pkt 2, nie później jednak niż przed upływem 10 miesięcy, licząc od końca miesiąca,
w którym dokonano dostawy, upoważnia podatnika do dokonania korekty podatku
należnego od tej dostawy w rozliczeniu za okres rozliczeniowy, w którym podatnik
otrzymał ten dokument.
Art. 130. 1. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze
rozporządzenia:
1) wzór znaku, o którym mowa w art. 127 ust. 4 pkt 3;
2) wzór stempla, o którym mowa w art. 128 ust. 2;
3) niezbędne dane, które powinien zawierać dokument, o którym mowa w art. 128
ust. 2.
2. Minister właściwy do spraw finansów publicznych, wydając rozporządzenie,
o którym mowa w ust. 1, uwzględnia:
1) prawidłową identyfikację towarów;
2) możliwość potwierdzania wywozu towarów przez organy celne;
3) formę, w której ma być dokonany zwrot podatku;
4) konieczność prawidłowego określenia kwoty podatku, o której zwrot może
ubiegać się podróżny;
5) prawidłową identyfikację sprzedawcy i nabywcy;
6) konieczność zapewnienia prawidłowego oznaczania punktów sprzedaży znakiem
informującym podróżnych o możliwości zakupu w tych punktach towarów, od
których przysługuje zwrot podatku.
3. Minister właściwy do spraw finansów publicznych może określić, w drodze
rozporządzenia:
1) inne towary niż wymienione w art. 126 ust. 3, przy których wywozie nie stosuje
się art. 126 ust. 1,
2) minimalną łączną wartość zakupów wynikającą z dokumentu, o którym mowa
w art. 128 ust. 2, przy której można żądać zwrotu podatku,
3) maksymalną wysokość prowizji, o której mowa w art. 128 ust. 6
– uwzględniając sytuację gospodarczą państwa, sytuację w zakresie obrotu
towarowego z zagranicą poszczególnymi grupami towarów, sytuację rynkową
w obrocie towarami podlegającymi opodatkowaniu podatkiem oraz przepisy Unii
Europejskiej.
4. (uchylony)